มาต่อแล้วจ้า รู้สึกอัพถี่จังเนอะ แหะๆ แบบว่าว่างงานน่ะจ้า ^^"
มาอ่านกันต่อเลยดีกว่า มีอะไรแนะนำติชมได้ตลอดเลยนะจ้า >_<

"แต่แม่ห้ามเราลุกจากเตียงตอนกลางคืน.." มีเทิลแย้ง
"โธ่ ใครจะมาเห็นเราตอนนี้ล่ะ!... นี่ เห็นมูลี่นั่นไหม มีเทิล" ทีเทิลชี้ไปยังมูลี่ที่ปิดอยู่ตรงหน้าต่าง มีแสงไฟลอดออกมาจากตรงนั้น
"โอ้โห สว่างจังเลย พี่ชาย!"
"นั่นคือไฟจากงานเลี้ยงล่ะ"
"งานเลี้ยงอะไรหรอ"
"งานเลี้ยงของเด็กๆที่มีอันจะกินที่อยู่ในบ้านฝั่งตรงข้ามยังไงล่ะ มีต้นคริสมาสต์ด้วย..... นี่ มีเทิล เราเปิดมูลี่ออกดีกว่า"
"....ได้หรอ?.." สาวน้อยถามกล้าๆกลัวๆ
"แน่นอนอยู่แล้ว ตอนนี้ไม่มีใครเข้ามาห้ามเราหรอก..ได้ยินเสียงเพลงนั่นไหม ลุกจากเตียงกันเถอะ มีเทิล!"

เด็กทั้งสองกระโดดลงจากเตียงและวิ่งไปที่หน้าต่าง ปีนขึ้นไปบนม้านั่งและช่วยกันแหวกมูลี่ออก แสงไฟสีสดจากงานเลี้ยงพลอยทำให้ห้องของเด็กทั้งสองสว่างไสวไปด้วย ทีเทิลและมีเทิลได้แต่จ้องมองออกไปนอกบานหน้าต่างอย่างตื่นเต้น

"เห็นไหม ทีนี้เราก็เห็นอะไรๆได้ชัดขึ้นเยอะเลย" ทีเทิลกล่าวยิ้มแย้ม
"แต่หนูมองไม่เห็น.." มีเทิลพูดเศร้าๆ ม้านั่งแทบจะไม่เหลือที่ยืนให้เธอแล้ว
"ดูสิ! หิมะตกด้วย!" ทีเทิลยังคงว่าต่อไป "มีรถม้าวิ่งมา 2 คัน แถมแต่ละคันเทียมด้วยม้าตั้ง 6 ตัวแน่ะ!"
"มีเด็กผู้ชายตัวเล็กๆ 12 คนเดินออกมาจากรถม้าด้วยล่ะ!" ทีเทิลผู้พยายามสอดส่องออกไปนอกหน้าต่างอย่างสุดชีวิตเท่าที่ร่างอันบอบบางของเธอจะอำนวย พูดบ้าง
"นั่นเด็กผู้หญิงต่างหาก"
"แต่ว่าพวกเขาใส่กางเกงนะ...."
"เงียบก่อน!...ดูนั่นสิ!"
"นั่นอะไรหรอคะ?ที่แขวนอยู่ตามกิ่งไม้น่ะ"
"นั่นคือของเล่นไง มีเทิล มีทั้งดาบ,ปืน,ตุ๊กตาทหาร,ปืนใหญ่..."
"แล้วที่อยู่บนโต๊ะนั่นล่ะ"
"นั่นก็คือ เค้ก และ ครีมทาร์ต"

"โอ้โห เด็กๆในนั้นแต่งตัวกันสวยจังเลย" มีเทิลร้องพลางปรบมือชอบใจ
"และพวกเขาต่างก็กำลังหัวเราะพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน" ทีเทิลช่วยต่อ
"อุ๊ย ดูเด็กตัวเล็กๆคนนั้นเต้นรำไปรอบๆสิ.."
"ใช่แล้วๆ เราเองก็เต้นด้วยสิ มีเทิล!" ทีเทิลตะโกนด้วยความสนุกสนาน

และเด็กทั้งสองก็พากันเต้นอยู่บนม้านั่งตัวเตี้ยด้วยความรื่นเริง
"สนุกจังเลย พี่ทีเทิล!" มีเทิลบอกขณะที่พักหายใจ
"ดูนั่นสิ! พวกเขาเริ่มกินเค้กกันแล้ว" ทีเทิลร้อง "พวกเขาได้สัมผัสมัน...ได้กินมัน...โอ ช่างดีอะไรอย่างนี้!"

มีเทิลตัวน้อยเริ่มนับเค้กที่อยู่ในจินตนาการของเธอ
"หนูมีเค้ก 12 ก้อน แหละ!..."
"ส่วนพี่มี 4 เท่าของ 12 ก้อนเลย!" ทีเทิลว่า "แต่พี่จะแบ่งให้เธอหน่อยก็ได้นะ..."

และเพื่อนตัวน้อยๆทั้งสองคนของเราก็พากันเต้นรำอีกครั้ง หัวเราะ และมีความสุขที่เห็นเด็กคนอื่นๆมีความสุขจนทั้งคู่ลืมความยากจนของตนไปจนหมดสิ้น ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น เด็กทั้งสองคนตกใจมากจนชะงักกิจกรรมที่กำลังทำอยู่ทันทีทันใดและไม่กล้าแม้แต่จะขยับขาไปไหน กุญแจลั่นดังกริ๊ก มันปลดล๊อคด้วยตัวของมันเอง ไม่นานประตูบานใหญ่ก็ค่อยๆแง้มออกอย่างช้าๆ หญิงชราตัวเล็กๆในชุดสีเขียวและมีฮูดสีแดงปิดหน้าก้าวเข้ามาในห้อง หลังของเธอค่อมและดูเหมือนเธอจะเหลือดวงตาให้ใช้การได้แค่ข้างเดียว คางกับจมูกของเธององุ้มเข้าหากันจนแทบจะชิดกันเลยก็ว่าได้ มือหนึ่งถือไม้เท้าเพื่อช่วยพยุงตัวเวลาเดิน เธอเป็นนางฟ้าอย่างไม่ต้องสงสัย!

ปล. ขอบคุณนาที่ช่วยแก้คำผิดจ้า น่ารักที่สุดเลยยย ^3^