ช่วงนี้หายหน้าหายตาหายหัวไปปล่อยให้บล๊อคหยากไย่เกาะ จริงๆแล้วก็ไม่ได้ไปต่างประเทศหรือต่างจังหวัดเหมือนคนอื่นๆเขาหรอกค่ะแต่ไปฝึกงานล่ะตัวเอ๊งงงง!!

เริ่มฝึกตั้งแต่วันจันทร์ที่ผ่านมา ( 12 มีนา ) ค่ะ ไปวันแรกอินี่ก็สายโด่งเลยค่ะ หัวหน้าก็ยังใจดีไม่ว่าอะไร แต่วันที่สองค่ะ งานเข้า 7 โมงเช้าตื่นมันซะ 7 โมงพอดี ฮ่าๆ ไปถึงก็ 8 โมงกว่า อะโห หัวหน้าเขม่นเลยค่ะทีนี้ แต่เขาก็ไม่ได้ถึงขั้นโวยวายโฉ่งฉ่างหรอกค่ะ เขาก็คงเข้าใจว่ามันเช้ามาก ขนาดมีเรียน 8 โมง อินี่ก็ตื่นซะ 8 โมงมันพอดิบพอดี นับประสาอะไรกับ 7 โมงละค้า แต่ก็รอดตัวค่ะ เพราะไปฝึกงานเราไม่ได้เอาตังเขา เขาก็เลยไม่บ่นไม่จู้จี้มากมาย

ขอแจกแจงรายละเอียดนิส ตอนนี้ฝึกงานอยู่ที่โรงแรงตวันนาค่ะ เป็นโรงแรมที่อยู่บนถนนสุริวงศ์ซึ่งอยู่ใกล้ๆกับพัฒพงศ์นั่นเอง ตอนนี้ฝึกงานเป็นพนักงานเสิร์ฟค่ะ เสิร์ฟมันตั้งแต่ 7 โมงเช้ายัน 4 โมงเย็น จันทร์ถึงศุกร์ ไปวันแรกๆนี่ปวดขามากค่ะโดยเฉพาะตอนเช้าเพราะมันเป็น american breakfast ถ้าใครเคยกินข้าวเช้าโรงแรมคงจะนึกออก ที่เป็นแบบให้บริการตัวเองนั่นแหละค่ะ อ่าว แล้วทำไมถึงเหนื่อย ไม่ต้องเสิร์ฟอะไรมากมายหนิ ใช่ค่ะ ไม่ได้เหนื่อยตรงเสิร์ฟแต่เหนื่อยตรงเก็บจานค่ะ เพราะจานที่นี่หนักมากกกกกกก ถือสามใบก็เหมือนยกดัมเบลหนึ่งอันพอดี คงกะจะให้พนักงานเสิร์ฟได้ออกกำลังหล้ามเนื้อแขนไปในตัวกระมัง

ซ้ำร้ายหัวหน้าเขายืนยันนอนยันว่าเวลาถือถาดต้องถือมือเดียวและที่สำคัญเวลาเสิร์ฟหรือเก็บจานก็ห้ามวางถาดบนโต๊ะของลูกค้าเป็นอันขาด มันดูไม่สุภาพ แล้วนึกสภาพสาวขี้โรคบอบบางอย่างเรา ( ตะแหลลลลลล... )แบกจานไว้บนถาด5 ใบ แก้วน้ำทรงสูงอีก 2-3 อันแถมแขกคนนู้นคนนี้ก็เรียกจะเอานู่นนี่ๆๆๆ ทำมาได้ 4 วัน ตอนนี้แขนเริ่มมีกล้ามขึ้นแล้วค่ะ แต่มีข้างเดียวนะเพราะใช้แค่มือขวาถือ เอิ๊กๆๆ ต่อไปคงจะมีแขนสองข้างไม่เท่ากันเหมือนภราดร กร๊ากกกกก ( โหสินะ ภราดรคุง )

แต่พูดถึงงานก็สนุกดีนะคะ ไม่น่าเบื่ออย่างที่คิด วันๆก็เจอลูกค้าหลายประเภทดี มีตั้งแต่แบบที่เฮฮา ประมาณว่าพี่แกเห็นกระจั๊ววิ่งปรู๊ดผ่านหน้าก็ขำเอิ๊กแล้วถามว่าที่นี่มีสัตว์เลี้ยงด้วยหรอ ไปจนถึงแบบที่ขี้วีนสุดๆ โค้กไม่ซ่านิดนึงก็ขอเปลี่ยนขวดใหม่เลย แต่ก็เข้าใจค่ะ มาทานอาหารโรงแรม ราคาก็ไม่ใช่น้อยๆ ลูกค้าก็ต้องหวังสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับตัวเองแหละ

นอกจากลูกค้าขี้วีนแล้วก็ยังเจอพนักงานขี้เบ่งค่ะ ไม่ได้พูดถึงเรื่องห้องน้ำนะคะแต่พูดถึงนิสัยที่ประมาณว่าข้ามีเงินเดือนมากกว่าพวกเอ็งเพราะงั้นข้ามีสิทธิ์ด่าพวกเอ็งได้ กั่กๆๆๆๆๆๆๆ ( หัวเราะนี่เติมเองนะ ) ถ้าเป็นหัวหน้าแผนกว่าเราเราจะไม่บ่นสักคำค่ะ แต่นี่เป็นแผนกอื่นซึ่งไม่มีสิทธิ์มาว่าเด็กฝึกงานที่อยู่คนละแผนกเสียๆหายๆ ฮิโตะไม่ได้โดนกับตัวเองหรอกค่ะแต่เด็กฝึกงานอีกคนโดน ประมาณว่าวางช้อนส้อมผิดด้านกับเสิร์ฟน้ำผ่านหน้าเขาหน่อยเดียวพี่แกโวยวายซะยกใหญ่ กลับกลายเป็นว่าวันนี้หัวหน้า(ที่ลอบสังเกตมานาน)ทนไม่ได้ค่ะเรียกพวกเด็กฝึกงานซึ่งมีเราและก็เด็กอีก 2 คน ไปคุย เขาบอกว่าถ้าเจอคนๆนี้มาอีกอย่าไปกลัวและอย่าไปเถียง พวกเราไม่ผิด เพราะมาฝึกงานได้แค่ 4 วัน จะคาดหวังให้เป็นมืออาชีพเลยไม่ได้หรอก หัวหน้าบอกว่าถ้าเขาว่าอะไรอีกก็ไม่ต้องสนใจเดี๋ยวหัวหน้ารับหน้าแทนเอง โอ พอรู้ว่าหัวหน้าหนุนหลังเท่านั้นล่ะค่ะ มีใจทำงานเพิ่มขึ้นเป็นกอง อิอิ

งานเสิร์ฟในโรงแรมไม่ได้ง่ายอย่างที่ฮิโตะเคยคิดเลยค่ะ ไม่นับเรื่องที่ต้องยืนมันเป็นชั่วโมงๆแล้ว ยังมีเรื่องจุกจิกให้เรียนเยอะมากเช่น วางแก้วน้ำยังไง รินเหล้ารินเบียร์ยังไง ช้อนส้อมวางยังไง เครื่องมือใดใช้กับอาหารแบบไหน นอกจากนี้ยังต้องรับมือกับลูกค้าหลายประเภทอีก โอ้ย เยอะแยะมากมายค่ะ ต่อไปถ้าได้มีโอกาสมาทานอาหารโรงแรม จะจำไว้เลยค่ะว่าจะไม่เรื่องมากกับพนักงานเสิร์ฟ =[]=" รู้ซึ้งค่ะรู้ซึ้ง ฮึ่มๆ

ถ้าใครว่างๆและอยากแวะมาเยี่ยมเยียนก็เชิญนะค้า สถานที่บอกไปแล้ว อ้อ ฮิโตะทำอยู่ที่ห้องตวันนา ค่ะ แต่ขอบอกไว้ก่อนว่าอาหารแอบแพงค่ะ ก๋วยเตี๋ยวจานละ 100++ แต่อาหารที่นี่คุ้มราคาเพราะให้เยอะมากกกกก จานเดียวอิ่มค่ะ และอีกอย่างที่สำคัญมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆคือ..........

อย่าลืมทิปพนักงานเสิร์ฟเยอะๆนะคะ!!!! อิอิอิอิ