อื้ม อันนี้เป็นฟิคที่แต่งไว้ตั้งแต่สมัยพระเจ้าเหาโน่น เผอิญไปค้นๆดูก็พบเข้า คือ แบบว่าแต่งไว้และดองนานข้ามปีจนตอนนี้เราลืมไปแล้วว่ามีฟิคเรื่องนี้อยู่ 5555 ( ขำทำแป๊ะเรอะ? ) ก็อยากจะแต่งให้มันจบบ้างสักเรื่องนึง ปกติชอบดองฟิคจนเป็นนิสัยไปแล้ว T^T ก็อาจจะอัพช้าบ้างนะคะ ถ้าชอบก็ติดตามกันเน้อ จะพยายามเตือนตัวเองไม่ให้ทำงานทิ้งๆขว้างๆค่ะ o>.<O ไฟโตะ!!!
เป็นอีกวันหนึ่งในไชร์ เมืองที่ทุกหนทุกแห่งมีแต่ความสงบ แต่วันนี้หาใช่วันธรรมดาเหมือนวันอื่นๆไม่ เมื่อบิลโบ เดอร์สลีย์ ผู้ร่ำรวยที่สุดในไชร์ ประกาศว่าจะฉลองวันเกิดของเขาอย่างยิ่งใหญ่ ( เหมือนที่ทำมาทุกปีๆ เพื่ออวดความมั่งมีของตนเอง )
ใครๆก็ชอบงานเลี้ยง แต่ไม่ใช่ที่นี่.. ฮอบบิทที่อาศัยอยู่ในไชร์ล้วนแต่เบื่อหน่ายกับงานเลี้ยงวันเกิดของบิลโบเอามากๆ เพราะทั้งงานจะไม่มีอะไรเลยนอกจากที่นายและนางเดอร์สลีย์พาลูกชายสุดที่รักของทั้งสองออกมาโชว์พร้อมกับยกยอปอปั้นสารพัด ( แต่ก็ยังแถมอาหารและเครื่องดื่มเล็กๆน้อยๆพอเป็นพิธีให้แขกที่มางาน )
ครอบครัวเดอร์สลีย์อาศัยอยู่ในโพรงใกล้ๆกับบึงบายวอร์เตอร์ เป็นที่รู้กันทั่วฮอบบิตันว่า นอกจากครอบครัวเดอร์สลีย์จะมีลูกชายแท้ๆที่อ้วนลงพุงราวกับถอดแบบพิมพ์ออกมาจากผู้เป็นบิดาแล้ว พวกเขายังมีลูกบุญธรรมอีกหนึ่งคน ชื่อว่า แฮรี่ แบ๊กกิ้นส์
แฮรี่เป็นฮอบบิทที่ประหลาด ไม่ใช่เพราะครอบครัวเดอร์สลีย์ปกปิดที่มาที่ไปของเขาอย่างกับสายลับรัสเซีย แต่เป็นเพราะเขาเป็นเด็กที่รักการอ่านมากกว่าที่จะเที่ยวเล่นเหมือนฮอบบิทเด็กทั่วไป และเขาออกจะเป็นเด็กที่เงียบเกินไปเสียด้วยซ้ำ แต่นายและนางเดอร์สลีย์ไม่เคยแคร์เรื่องเหล่านี้เลย ทั้งคู่ทุ่มเทความรักให้กับลูกชายเพียงคนเดียวเสียมากกว่าที่จะสนใจว่า แฮรี่มีชีวิตอยู่หรือตายไปแล้ว พูดให้ถูกก็คือ ทั้งครอบครัวนี้เกลียดแฮรี่เข้ากระดูกดำ
แฮรี่ได้รับรู้มาที่มาของตนเพียงแค่ว่า เขาถูกทิ้งอยู่หน้าโพรงของเดอร์สลีย์ ในคืนวันหนึ่ง และพ่อแม่ของเขานั้น ได้เสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุ ลูกเบอรี่ติดคอตาย ถึงแม้มันจะเป็นสาเหตการตายที่ตลกที่สุดเท่าที่เขาเคยได้ยินมา แต่เขาก็ยังคงเคารพและรักทั้งคู่อยู่เสมอ แม้เวลาจะผ่านมาหลายปีแล้วก็ตาม
นอกจาก บิลโบจะฉลองวันเกิดให้กับตัวเองแล้ว วันนี้ยังเป็นวันที่พวกเขาจะฉลองการ เดินทางออกนอกบ้านเกิน 10 เมตร ของดัดลีย์ด้วย ( น่าอัศจรรย์ใจจริงๆ ) ดังนั้นแล้ว ทั้งครอบครัวจึงกระตือลือล้นเป็นพิเศษ....
"เฮ้ย..แก ตื่นได้แล้ว!! เสียงทำลายโสตประสาทดังลอดลำคออ้วนๆของลุงบิลโบออกมาปลุกแฮรี่จากการนิทรา ฮอบบิทหนุ่มปรือตาขึ้นมาสู้แสงอาทิตย์ และภาพอ้วนเทอะทะของผู้เป็นลุง
แกจำไม่ได้รึไง ว่าวันนี้เป็นวันอะไร? เขาคำรามพลางเอาแขนอ้วนๆเท้าสะเอว
. วันนี้..ทำไมรึครับ? แฮรี่ถามย้อนด้วยความงัวเงีย เขาเอามือลูบหน้าผากที่มีรอยแผลเป็นรูปสายฟ้าเบาๆ
เจ้าฮอบบิทสมองเสื่อมเอ๊ยยย วันนี้ฉันบอกแกแล้วไงว่า จะฉลองวันเกิดของฉันกับจัดงานให้ดัดลีย์!!! รีบลงไปทำอาหารเช้าเดี๋ยวนี้เลย ฉันจะพาดัดดี้สุดที่รักไปเที่ยวก่อนที่จะถึงงานเย็นนี้!! ลุงบิลโบตวาดอย่างไม่สบอารมณ์
แฮรี่หายง่วงทันที อะไรนะ?!!วันเกิดของลุงบิลโบกับงานฉลองของดัดลีย์งั้นรึ?? นี่เขาลืมไปได้ยังไงกัน ในเมื่อทุกปีที่ถึงวันที่ ( ลุงบิลโลคิดว่า ) สำคัญที่สุดกว่าวันไหนๆ เขาจะต้องโดนเนรเทศไปอยู่กับมิสซิสฟิก ฮอบบิทเฒ่าที่อาศัยอยู่ในโพรงเก่าๆของหล่อนกับแมวเกือบสามสิบตัว
เมื่อระลึกได้ แฮรี่ก็ถอนหายใจหลังจากที่ลุงบิลโบลงไปเตรียมตัวที่โต๊ะอาหาร เขาหาวหวอดก่อนที่จะเดินตามลุงลงไปทำอาหารเช้าอย่างระอาใจ กองของขวัญของดัดลีย์เกลื่อนโพรงไปหมดจนไม่มีที่จะเดิน แม้โพรงของครอบครัวเดอร์สลีย์จะนับว่าใหญ่กว่าของฮอบบิทคนอื่นๆ แต่มันก็ยังแคบและต่ำอยู่ดีถ้าเทียบกับสิ่งที่มนุษย์เรียกว่า บ้าน
วันนี้แดดดี้จะพาดัดดี้ไปเที่ยวไหนหรอ? ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของครอบครัวถามขึ้น หลังจากฟาดไข่ดาวไป 7 ฟองบวกกับขนมปังปิ้งอีก 10 แผ่น
อืม ทุกปีเราได้แต่เที่ยวอยู่ในไชร์.. เอาเป็นว่าปีนี้เราลองไปเที่ยวที่อื่นที่ไกลกว่านี้ดีไหม? ลุงบิลโบกล่าวยิ้มแย้ม
แล้วจะกลับมาทันเรอะ? คืนนี้มีงานฉลองนี่.. ป้าเพตทูเนียเอ่ยขึ้นบ้าง ขณะที่กำลังใช้เครื่องสำอางพอกหน้าที่ยาวเหมือนม้าของเธอ
เออ..จริงสิ ลืมไปเลยนะเนี่ย.. ถ้างั้น รอให้เสร็จงานเลี้ยงวันเกิดของพ่อก่อน แล้วค่อยพาไปพรุ่งนี้ดีมั้ย? บิลโบกล่าว หวังจะให้ลูกชายเห็นด้วย แต่มีหรือ..ที่ดัดลีย์จะยอมง่ายๆ
ไม่เอาอ้ะ ดัดดี้อยากไปเร็วๆ ไม่เห็นต้องจัดงานวันเกิดอะไรนั่นเลยยย ยกเลิกเถอะ แดดดี้ ฮอบบิทอ้วนเริ่มโวยวายด้วยท่าทางชักดิ้นชักงอกับพื้น ( แต่แฮรี่ดูยังไงก็เหมือนหมูที่กำลังกลิ้งไปมาบนโคลนมากกว่า )
เถอะน่า..ดัดดี้ลูกรักของพ่อ..ถ้าเป็นปีอื่นพ่อคงจะยกเลิกให้ลูกได้หรอก แต่ปีนี้.พ่อมีของสำคัญที่จะเอามาอวดคนอื่นๆในไชร์ให้ได้แปลกใจกันเล่นน่ะสิ บิลโบแถลง ทำให้ดัดลีย์หยุดดิ้น ไม่ใช่เพราะเขาเข้าใจเหตุผล แต่เป็นเพราะอยากรู้ว่า ของสำคัญนั่นคืออะไรต่างหาก
มันคืออะไรอ้ะ?
หึหึ..เอาไว้ดัดดี้โตกว่านี้ พ่อจะบอกนะ
ไม่เอาๆๆๆๆๆๆ..ดัดดี้อยากรู้เดี๋ยวนี้อ้าาาาา..
และแล้วฮอบบิทไซส์หมูก็เริ่มกระทืบไปรอบบ้าน ทำให้บิลโบต้องรีบปลอบด้วยการหลอกล่อว่าจะซื้อของขวัญเพิ่มให้อีก 5 ชิ้น ดัดลีย์จึงค่อยเชื่องลง..ไม่อย่างงั้นแล้ว คืนนี้อาจจะไม่มีโพรงให้นอนก็เป็นได้.
ในที่สุดงานเลี้ยงที่บิลโลรอคอยก็มาถึง ฮอบบิททั่วทั้งไชร์ถูกเชิญแกมบังคับ ให้มาร่วมงานฉลองนี้ ซึ่งในปีนี้ บิลโบดูจะอารมณ์ดีเป็นพิเศษ ถึงได้จัดให้มีอาหารและเครื่องดื่มมากกว่าปีก่อนเกือบเท่าตัว ผู้ที่มางานรู้สึกพอใจเป็นอย่างยิ่ง เพราะถึงแม้จะต้องมานั่งฟังการบรรยายสรรพคุณของลูกชายที่น่าเบื่อหน่ายของครอบครัวเดอร์สลีย์ แต่พวกเขาก็ได้ลิ้มรสอาหารอร่อยๆและได้พบปะกับฮอบบิทคนอื่นๆ.
จนเมื่องานเลี้ยงใกล้จะจบ..
วี้.. ทุกท่าน ฟังทางนี้ครับบ.. เสียงของลุงบิลโบผ่านไมโครโฟน ทำให้เสียงพุดคุยเงียบลง
ต้องขอขอบคุณทุกท่านจริงๆที่ให้เกียรติมาร่วมงานในค่ำคืนนี้ ( ถึงแม้จะถูกบังคับก็เถอะ ) ก่อนที่จะปิดงาน ผมมีอะไรอยากจะให้ทุกท่านได้เห็นสักเล็กน้อย. ฮอบบิทร่างอ้วนพูดก่อนที่จะล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ เพื่อควานหาอะไรบางอย่าง.และแล้ว. ร่างของเขาก็หายลับไปต่อหน้าผู้ชมอย่างไร้ร่องรอย..
เสียงโห่ฮาด้วยความตกใจดังขึ้น ไม่มีใครรู้ว่าเขาทำได้อย่างไร สุดท้ายก็ลงความเห็นว่ามันเป็นเพียงมายากลชนิดหนึ่ง ทว่า..ไกลออกไปจากงานเลี้ยง มีชายสองคนเฝ้ามองและเห็นการกระทำของบิลโบ เดอร์สลีย์ทั้งหมด
.เห็นแล้วใช่ไหม แฮกริด. เสียงของหนึ่งในสองคนนั้นเอ่ยขึ้น
ครับศาสตราจารย์แกนดาล์ฟ..
รู้สินะ ว่าต้องทำยังไงต่อไป..
เชื่อมือผมเถอะ ผมจะไม่ทำให้ท่านและคนอื่นๆผิดหวัง
และนั่นเป็นคำพูดครั้งสุดท้าย ก่อนที่ทั้งคู่จะหายตัวไป
เช้าวันต่อมา ป้าเพตทูเนียก็เปิดฉากรัวคำถามใส่บิลโบเกี่ยวกับเรื่องที่เขาหายตัวไปบนเวทีอย่างแนบเนียน ไม่ใช่เพราะหล่อนเป็นห่วงสามีหรืออะไรหรอก เพียงแค่อยากมีเรื่องไปเมาส์กับฮอบบิทคนอื่นที่อยู่ซอยเดียวกันเท่านั้นเอง แน่นอนว่าทั้งแฮรี่และดัดลีย์ก็อยากรู้เช่นเดียวกัน ทั้งสองไม่พูดจาอะไร เพราะรู้ดีว่าถ้าปล่อยให้ป้าเพตทูเนียเป็นผู้ยิงคำถาม ไม่ช้าไม่เร็วบิลโบก็ต้องคายคำตอบออกมาอย่างไม่ต้องสงสัย
นี่นะ ยัยแก่เจ้าของร้านขายปลาตรงข้ามโพรงเรา ถึงกับเป็นลมไปเลยล่ะ.. ป้าเพตทูเนียเล่าในระหว่างที่ถามคำถาม
ฮะๆๆๆ..งั้นเลยเรอะ!! ดีจริงๆ ลุงบิลโบหัวเราะหน้าแดงอย่างกับลูกตำลึง พลางเอามือตบพุงตัวเอง 2-3 ที
แล้วไงล่ะ ตกลง..บอกฉันมาได้รึยังว่าเธอทำอีท่าไหนถึงได้หายตัวไปได้หยั่งงั้นน่ะ?
..เฮ่ยย..ก็บอกแล้วไง..ว่าเป็นความลับ ฮอบบิทยักษ์ยังคงกำคำตอบไว้อย่างเหนียวแน่น
อะไรกัน กะอีแค่เรื่องแค่นี้ต้องปิดกันด้วยเรอะไง? ป้าเพตทูเนียเริ่มมีน้ำโห เมื่อหลอกล่อสามีตัวเองไม่สำเร็จ
แต่ว่า. ยังไม่ทันที่บิลโบจะได้กล่าวอะไรออกมา เขาก็ต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงอะไรบางอย่างข้างนอก
ชู่ว์ ฟังสิ เพตทูเนีย เธอได้ยินอะไรมั้ย?
นี่..อย่ามาเฉไฉนอกเรื่องหน่อยเลย กะอีแค่ และก็ดูเหมือนหล่อนก็จะได้ยินเสียงนั้นเช่นกัน จึงได้เงียบลงพลางใช้ดวงตากลมโตของเธอกวาดไปทั่วโพรง
แฮรี่.. แกลองเดินออกไปดูข้างนอกซิ ว่ามันเป็นเสียงอะไร? ลุงบิลโบออกคำสั่ง ผู้ถูกเรียกชื่อสะดุ้งโหยง เขารู้ดีว่าถ้าไม่ทำตามล่ะก็ ฝ่ามืออ้วนๆของลุงของเขาอาจจะมาสัมผัสกับใบหน้าอย่างแรงได้ อย่างงั้น..สู้ไปตายเอาดาบหน้าดีกว่า.. แฮรี่ถอนหายใจและเดินสะเปะสะปะออกไปช้าๆ
ฮอบบิทหนุ่มโผล่หัวออกไปนอกโพรง แล้วก็ต้องพบกับนกฮูกหลายสิบตัวบินป้วนเปี้ยนอยู่หน้าโพรงของเขา ถ้าเป็นตอนกลางคืนก็อาจจะไม่แปลก แต่นี่มันยังเช้าอยู่เลย นกฮูกบ้าอะไรจะตื่นมาตอนนี้? แต่แล้วแฮรี่ก็ต้องโล่งใจ เมื่อสักพัก พวกมันก็บินจากไปเอง เขาเก็บจดหมายหลายสิบฉบับที่ตกอยู่หน้ากลับเข้าโพรง ( ไม่มีตู้ไปรษณีย์ก็แบบนี้แหละ )
ว่าไง..ข้างนอกนั่นมีอะไรเรอะ? ลุงบิลโบถามทันทีที่เห็นเขากลับเข้ามา
ไม่มีอะไรนี่ครับ..แค่นกฮูกเอง แฮรี่ตอบอย่างไม่แยแส เขาไล่มองดูจดหมายที่อยู่ในมือทีละฉบับ แล้วก็ต้องพบว่า..ทั้งหมดนี่เป็นจดหมายถึงตัวเขา ฮอบบิทผู้ช่างสงสัยไม่รอช้า รีบแกะจดหมายฉบับหนึ่งออกดูทันที แต่ก่อนที่เขาจะได้อ่านอะไร ดัดลีย์ก็รีบโพล่งขึ้นมาก่อน
พ่อๆ..ดูสิ แฮรี่มันได้รับจดหมายด้วยยย..
สองสามีภรรยาตาแทบถลนออกมานอกเบ้า หรือว่า..สิ่งที่พวกเขากลัวกำลังจะกลายเป็นความจริง
แฮรี่..ส่งจดหมายนั่นมาเดี่ยวนี้..!! บิลโบคำรามก้อง
ไม่นะ..นี่เป็นของผม เขาสวนกลับ พลางวิ่งหนีไปรอบโพรง ถึงแม้บิลโบจะพยามวิ่งตามขนาดไหนก็ไม่มีทางตามทัน เขาเอามือกุมท้องตัวเองด้วยความเหนื่อยก่อนที่จะล้วงมือข้างหนึ่งลงไปในกระเป๋า และแล้วภาพของฮอบบิทอ้วนก็หายไปต่อหน้าต่อตาทุกคนอีกครั้ง แฮรี่ถึงกับยืนอึ้งทำอะไรไม่ถูก ป้าเพตทูเนียกับดัดลีย์ก็เช่นกัน ในขณะที่ทุกคนยืนอ้าปากค้างอยู่นั้นเอง
อ๊ะ!!! ภาพที่แฮรี่เห็นคือ จดหมายลอยออกไปจากมือของเขา และทั้งหมดถูกฉีกขาดลงต่อหน้าต่อตา สุดท้ายจึงถูกโยนลงไปในเตาผิง
เมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้น ร่างของบิลโบก็กลับมาอีกครั้งพร้อมกับรอยยิ้มของผู้มีชัย
เป็นยังไงล่ะ?หึหึ
ลุงลุง..ทำอะไรน่ะ? ฮอบบิทหนุ่มพูดออกมาได้แค่นี้..จริงๆ
ฮะๆ..ตกใจใช่มั้ยล่ะ? นี่แกคงจะคิดล่ะสิว่าฉันมีเวทย์มนต์เหมือนกับพ่อของกะ. บิลโบเย้ยหยันได้ไม่นาน ก็ต้องรีบปิดปากตัวเองราวกับได้พูดคำต้องห้ามออกไป แต่มีหรือที่จะพ้นหูพระเอกของเราไปได้
เมื่อกี้ ลุงว่าอะไรนะ? เวทย์มนต์เหมือนใครงั้นหรอ? แฮรี่ขมวดคิ้ว
ปละ..เปล่าซะหน่อย..ละ..ลุงไม่ได้พูดอะไรทั้งนั้น.. ฮอบบิทยักษ์ปฏิเสธเสียงแข็ง
ไม่จริง!! เมื่อกี้ลุงพูด. แต่ก่อนที่เขาจะได้ซักไซ้ไปมากกว่านั้น เสียงของอะไรบางอย่างที่กำลังไหลลงมาปล่องไฟก็หยุดเขาเอาไว้..
ไม่นาน..กองจดหมายร่วมหลายร้อยฉบับก็พากันทะลักออกมาจากเตาผิง ปลิวว่อนไปทั่วโพรง แฮรี่ไม่รอให้ลุงบิลโบตั้งตัวได้ เขารีบคว้าจดหมายเหล่านั้นมาหนึ่งฉบับและรีบลงมือแกะมัน..
เปิดหนังสืออ~~
